Υπάρχει μια φράση που ακούγεται με απίστευτη συχνότητα κάθε φορά που συζητάμε για ασφάλιση, προστασία, πρόληψη.
Μια φράση που μοιάζει αθώα, αλλά στην πράξη είναι ίσως η πιο ακριβή σκέψη που μπορεί να κάνει κάποιος:
«Δεν θα τύχει σε μένα.»
Την έχουμε πει όλοι σε κάποια στιγμή της ζωής μας.
Όχι από αδιαφορία. Από ανάγκη να πιστέψουμε πως ο κόσμος παραμένει προβλέψιμος, πως οι κακές στιγμές συμβαίνουν πάντα… αλλού. Σε άλλους. Σε άλλες περιοχές, σε άλλες οικογένειες, σε άλλες εποχές.
Μέχρι που μια κακοκαιρία, μια έντονη βροχόπτωση, μια πλημμύρα ή μια ξαφνική χαλαζόπτωση αλλάζουν μέσα σε λίγα λεπτά την καθημερινότητα μας.
Το παράδοξο της ασφάλειας
Ενώ όλοι ξέρουμε ότι τα ακραία φαινόμενα έχουν αυξηθεί —και σε συχνότητα και σε ένταση— εξακολουθούμε να λειτουργούμε σαν να έχουμε κάποιο μυστικό προστατευτικό πεδίο γύρω μας.
Κι όμως:
Η πραγματικότητα είναι ότι το κόστος της ζημιάς πέφτει τελικά στον μόνο άνθρωπο που δεν πρέπει: σε σένα.
Ας το πούμε καθαρά:
Οι φυσικές καταστροφές δεν είναι πια «σπάνια φαινόμενα».
Είναι μέρος της πραγματικότητας στην οποία ζούμε.
Και η φράση «δεν θα τύχει σε μένα» είναι ο πιο γρήγορος δρόμος για να βρεθεί κάποιος απροστάτευτος.
Η πρόνοια δεν είναι κινδυνολογία. Είναι σοβαρότητα.
Κανείς δεν έχασε επειδή προστάτεψε το σπίτι του, το αυτοκίνητό του ή την επιχείρησή του.
Αντίθετα, όλοι όσοι το μετάνιωσαν… το μετάνιωσαν πάντα εκ των υστέρων.